Groeien

Het tweede jaar is inmiddels al ruim in gegaan in dit huisje, waar ik gedeeltelijk van de tijd samenwoon met Lieke en Joep en gedeeltelijk alleen.

Dat betekent dat ik al veel tijd alleen ben geweest de afgelopen twee jaar.

De dagen dat ik de kinderen niet heb zijn verschillend.

Er zijn dagen geweest dat ik vriendinnen opzocht en weer wat ‘langer’ kon blijven zitten op een zomeravond,  nu ik niks had om voor naar huis te gaan.

Maar ook genoeg momenten vermaakte ik mijzelf met de fijnste ingrediënten zoals Netflix, chocolade en een glaasje wijn.

Zonder de kids, zonder familie, zonder vriendinnen, zonder leuke man. Gewoon alleen.

Twee jaar geleden vond ik dat confronterend en nog steeds is het niet altijd makkelijk.
Maar ik groei ook als mens, zoals iedereen.

Waar ik eerst de tijd nodig had om even te landen van wat er allemaal is gebeurd in mijn leven, de tranen te laten gaan, mijn verdriet een plekje te geven over kleine en grote dingen, kreeg ik ook veel tijd om nieuwe dingen op te zoeken.

Zoals eerder geschreven ervaar ik nu plezier door te voetballen, te puzzelen op een regenachtige middag met een kopje thee, bakken in de keuken, de moestuin en ga zo maar door.

 

Omdat ik nu co-ouderschap heb, zijn dat stiekem best fijne dingen.

Dat ik tijd heb om mezelf beter te leren kennen, om te groeien in een ander tempo dan gezinnen die 24/7 met elkaar zijn.
Dat staat los van het feit dat ik de tweede dag zonder kinderen mijzelf altijd minder fijn voel.
Ik mis hun geklets, hun knuffels, hun warme lijfjes in de vroege ochtend naast mij.

Ik voel mij altijd incompleet zonder hen.

Maar omdat het nu is zoals het is, maak ik er zoveel mogelijk het beste van.

 

Vorig jaar stopte ik een paar zaadjes in de grond, sproeide ik dagelijks water samen met de kinderen en ineens groeiden er een heleboel planten vol met groenten en fruit in mijn kleine achtertuintje.
Het gevoel om ’s ochtends je tuintje in te lopen, een framboosje en een aardbei te plukken en in je yogurth te stoppen, had iets magisch voor mij.
’s Avonds samen wat bonen, doperwten of een courgette klaarmaken uit eigen tuin is uniek.
En als ik iets leuk vind, écht leuk vind, dan gaat mijn enthousiasme automatisch groeien.

 

Sinds een tijdje begin en/of eindig ik mijn dag met een bepaalde app.

Het is een meditatie app. Ik wist niet dat ik dit kon. Ik vind het ook nog steeds niet altijd makkelijk, dat mediteren.
Maar het helpt. Het helpt mij om af en toe even rustiger aan te doen en ‘om te groeien’.


Ik hoor dagelijks in de app: focus je op positieve dingen. Want wat je aandacht geeft, dat groeit.
Soms zit ik in een visualisatie-moment van de app en dan weet ik heel goed wat ik wil.

Op veel verschillende vlakken. Maar ook op dat vlak van die groene vingers.

Nog niet zo lang geleden gebeurde er iets moois.
Mijn overbuurvrouw heeft een hele grote tuin. Ze is op leeftijd en kan de tuin eigenlijk niet meer onderhouden.
Maar ik mag er van haar samen met Lieke en Joep in spelen. We komen steeds vaker met elkaar in gesprek.
Kort geleden gaf zij mij een stukje van haar tuin, nadat ze mijn moestuin droom hoorde. Ik geloofde mijn oren niet. Dankbaar en met veel energie kon ik beginnen.

Vorige week hebben Lieke en Joep mij geholpen. Met een schep en een kruiwagen. Het was een groot avontuur.
Lieke ontdekte regenwormen en ging er zelfs mee spelen. (Oei! Dat moest ik even loslaten want eerst wilde ik roepen: “Liek is dat niet vies?” maar in het kader van een betere biologieles is er niet, liet ik het los).
Joep ging als een echte man tekeer met zijn schep en gooide de grasstukken zo in de grote container.  Zijn lach was onbetaalbaar.
De zon scheen volop op onze snuitjes.

 

Vanmorgen voor het eerst alleen gezaaid in de droge grond die jarenlang heeft stil gelegen. Een ochtend lang van alles gedaan.
Vanmiddag keek ik uit mijn woonkamerraam naar mijn kleine stukje ‘land’.
De regen danste naar beneden. Ik dacht alleen maar: wat fijn. Deze regen is nodig.
Nu gaat alles langzaam aarden, een plekje krijgen en groeien. Met tijd, rust, geduld en aandacht.
Wat ik moet gaan geven...Dan groeit alles.
Net zoals ik. ..

Commentaren: 1
  • #1

    Wilma (zaterdag, 18 april 2020 20:48)

    Prachtig stukje weer! Echt van genoten. Je moet zeker blijven schrijven want daar ben je zo goed in!!


met z'n vieren

We zijn met z’n vieren sinds een korte tijd en daar ben ik eerlijk gezegd nog helemaal niet aan toe..

De kennismaking was zelfs vreselijk.

Op een avond als de kinderen bij papa zijn, besluit ik vroeg naar bed te gaan.

Ik val snel in een diepe slaap en ik droom. In mijn droom hoor ik ineens bijzondere geluiden: inbrekersgeluiden.
Omdat ik er bang van word en het op een nachtmerrie begint te lijken, schrik ik wakker.
Maar half wakker lijkt het of ik de geluiden nog steeds hoor. Ik schud mezelf heel bewust nog een keer wakker.

Maar dan slaat mijn hart een keertje over. Ik droom niet over inbrekersgeluiden, ik besef mij: er staat iemand in mijn tuin.
Verstijfd van angst lig ik in mijn bed en probeer ik zo goed mogelijk te luisteren naar wat ik hoor.
Het is moeilijk te traceren, maar ik hoor veel gestommel.
Het is een gestommel waardoor ik mij realiseer dat deze persoon niet in de tuin staat, maar beneden is!

Er wordt ingebroken in mijn huis en de inbreker is beneden!! Wát ben ik bang! Ik duik onder mijn deken en durf niet eens mijn telefoon te pakken om 112 te bellen. Het geluid wordt steeds luider en steeds harder. Het gestommel komt zo dichtbij dat het voor mij voelt alsof ik iets heel erg engs ga beleven. Angst neemt mijn hele lijf over. Waarom durf ik mijn telefoon niet te pakken?
Ik blijf onder de dekens liggen en luister naar het harde gestommel wat boven mij plaatsvindt. Boven? Boven?
Hoe kan nu iemand boven lopen? Mijn zolder is voorzien van een vlizotrap die je open en dicht moet doen.
Dit kan niet waar zijn. Het geluid is zo hard en duidelijk dat ik steeds meer begin te beseffen dat het niet gaat om een persoon…

Er loopt een beest op zolder. Een heel groot beest. Wat heel veel lawaai maakt.
Voorzichtig kom ik onder mijn deken vandaan en doe ik mijn nachtlampje aan. Dat vind ik al zo knap van mezelf want ik ben heel bang.

Wat gebeurt hier allemaal? Direct pak ik mijn telefoon omdat ik ergens begin te twijfelen.
Hoor ik nou boven iets en beneden? Wat is dit allemaal? Ik zie mezelf 112 intoetsen op mijn telefoon.
Misschien moet ik geen risico nemen en gewoon bellen en zeggen dat er iets in mijn huis gebeurt waarvan ik niet weet wat het is.

Toch blijf ik verstijfd staan en hoor ik ineens overduidelijk getrippel. 4 pootjes die heel erg hard heen en weer aan het lopen zijn.
Maar nu weet ik wat er aan de hand is. Dit is waar mensen het over hebben hier in de buurt. Sterker nog, mijn ouders hebben dit ook meegemaakt. Dit is een steenmarter. Een soort vosje wat uit de bossen komt en zich in huizen verstopt. Omdat het een nachtdier is komt het ’s avonds laat tot leven en loopt hij tussen je plafondplaten en zolder heen.
Het is een plaag hier in dit gebied. Ze knagen je kabels kapot van de auto en verblijven in huizen.

Ik bel direct mijn ouders. Het is dan wel 1:00 uur ’s nachts maar ik ben zo geschrokken, zo bang en ook zo alleen dat ik gewoon niet weet wat ik moet doen.

Zij schrikken van mijn telefoontje zo diep in de nacht. Maar bij het horen van mijn verhaal snappen ze waarom ik bel.

Het gestommel gaat zeker nog een uur of twee door.
Als ik in bed lig ben ik gewoon bang dat de steenmarter door het plafond heen valt.
Die nacht slaap ik heel slecht, want boven mij is ons nieuwe huisdier druk zijn nieuwe onderkomen in orde aan het maken.

Dit is nu een maand geleden en elke nacht komt dit harige vriendje langs. We kunnen zeggen: hij woont sinds kort bij ons in.

Mijn collega’s hebben hem de naam Billy gegeven. 

Billy wegjagen is nogal een probleem, want hij laat zich niet wegjagen door de marterverschrikker of door alle andere pogingen die ik heb geprobeerd.

Dus moet ik vanaf nu concluderen dat wij met z’n vieren zijn.
Wij zijn met z'n vieren. Mama, Lieke, Joep en Billy.

Oet morn! 

 

Commentaren: 0

Zijlijn

“Nee Babet, dat mag niet, zeiden mijn ouders.
“Je mag tennissen, hockeyen, toneelspelen maar je gaat niet voetballen”.
Het was de harde waarheid voor een 11-jarig meisje, toen in 1998. Wat wou ik graag voetballen..

Wat was ik blij dat onze school toendertijd meedeed aan het schoolvoetbaltoernooi. Hierdoor had ik in ieder geval 1 x per jaar dat geluksgevoel van voetbal. Mijn hartje ging al sneller kloppen als we die weken vóór het toernooi gingen oefenen met ons meisjesteam op een groot veld naast het schoolgebouw.
We hadden zelfs onze vaste voetbalcoach, de vader van mijn beste vriendinnetje.
Maar het échte vuurwerk-gevoel kwam tijdens het toernooi. Met grote voetbalsokken aan, geleend van broerlief, vloog ik over het veld.
De spanning in mijn buik was bijna niet te houden. Stonden we daar als kleine guppies een yel te zingen voor de wedstrijd.
“Meloen, meloen, meloen! We worden kampioen”.
Posities klaar? De scheidsrechter die floot voor de start van de wedstrijd.
Trotser dan trots was ik als ik mijn vader aan de zijlijn hoorde schreeuwen. “Kom op!! Dames van De Laarakker!”
Het aanmoedigen gaf mij vleugels en de motivatie om de wedstrijd te winnen. Dat is toch fantastisch?
Al die papa’s en mama’s die aan de zijlijn stonden, in het zonnetje van April, hun kroost aan te moedigen.

 

Helaas hebben we nooit een toernooi gewonnen. De jaren vlogen voorbij en mijn liefde voor voetbal is er altijd geweest.
Maar omdat ik het druk had met werken in de hotelwereld en altijd wisselende diensten draaide kon ik ook niet later meer op voetbal gaan, waar commitment belangrijk is qua trainen en wedstrijden.
Dus zat ik vaak genoeg op zondag samen met mijn vader en zijn oude vrienden in het Gelredome, dé Arnhemse voetbalclub aan te moedigen. Met een grote Vitesse-sjaal om en een wijntje in mijn handen zong ik elk lied uit volle borst mee.

Nu ben ik bijna 33 jaar en is er een paar weken geleden iets ongelooflijks gebeurd.
Via het schoolplein kom ik in contact met een moeder van een vriendinnetje van Lieke.
Het klikt, en we raken aan de babbel. Zij vertelt me spontaan dat ze sinds kort op voetbal zit..
Ken je dat? Dat je hart even een slag overslaat. Ze vertelt me ook nog eens, dat het een dames-elftal is van 30+ vrouwen, allemaal moeder. “We trainen altijd op dinsdag. Doe je een keer mee?” vraagt ze lief. 
Dinsdag is de avond dat ik de kinderen niet heb. Dit moet zo zijn bedenk ik mij.

En dus kocht ik online voetbalschoenen, een voetbalbroek en stond ik ineens, na 22 jaar, weer op een voetbalveld.
Het is dinsdagavond, het is koud buiten, maar ik voel de adrenaline door mij heen gieren.
Ik ren alsof ik een WK-Leeuwin ben en ik vlieg over het veld. Het is fantastisch. Ik vind het fantastisch. Ik ben zo blij, zo blij als een kind.
Na anderhalf uur ben ik kapot. Een conditie om te huilen, grote billen die niet gewend zijn om zoveel te rennen op een veld.
Maar ik doe het. Ik speel voetbal.!

 

Drie weken geleden was mijn eerste thuiswedstrijd.
We hadden een toernooi. Compleet in tenue, compleet met scheidsrechter, in de ijzige kou stond ik in het veld, met een korte broek.
Net voordat de scheidsrechter wil fluiten hoor ik aan de zijlijn: “Kom op Babet!! Je kan het”

Daar staat mijn vader. Met een grote sjaal en een muts op. Aan de zijlijn.
Hij heeft zijn fototoestel zelfs meegenomen.
Ik kan wel huilen. Huilen van geluk.
Na afloop vroeg ik: “Hoe vond je het papa?” Hij zei: “Ik heb genoten Babet. Ik neem zelfs een seizoenskaart.”  En weer huil ik.

 

Commentaren: 11
  • #11

    Jelle (zondag, 19 april 2020 17:18)

    Leuk geschreven Babet

  • #10

    Charlotte Papendorp (dinsdag, 03 maart 2020 20:27)

    Wauw, wat heb jij een schrijftalent! En wat geweldig dat je eindelijk op het veld hebt gestaan mèt een trotse papa aan de zijlijn ����

  • #9

    Simone (donderdag, 13 februari 2020 13:36)

    Wát kun jij toch fantastisch schrijven zelf ik zit hier met een traan. Hoe dan?! Ha ha ha. Ik zie het altijd helemaal voor mij ook. Het heeft ook zo moeten zijn voor je. Super!

  • #8

    Babet (dinsdag, 11 februari 2020 11:18)

    Bedankt allemaal voor jullie heerlijke lieve reacties!

  • #7

    Mara (maandag, 10 februari 2020 21:36)

    1 woord: geweldig!!

  • #6

    Maurice (maandag, 10 februari 2020 20:04)

    Mooi Babet! Mooi verhaal over een echte gebeurtenis. Ik heb er nóg een voor je!
    Babet, ga je mee met ons op vakantie? Jij: Nee, ik ga naar de Sneekweek, met vriendinnen, leuk! Maar, waar gaan jullie naar toe?... Uiteindelijk ging je toch maar met ons mee, samen met je vader en moeder, die overigens het idee had dat ze de wereld ‘uitging’! Het was een vakantie die ik nooit zal vergeten! Net zoals jij heb ik ook mooie herinneringen aan jou en jouw gezin!
    Ga door met mooie verhalen vertellen meid!

  • #5

    Eefje (maandag, 10 februari 2020 18:28)

    Superleuk! Go go go!

  • #4

    Lottie (maandag, 10 februari 2020 18:16)

    Jaaa dit is echt weer een fijne, leuke babet begint blog! Chapeau lieverd Kus

  • #3

    Steli (maandag, 10 februari 2020 17:57)

    Zo zie je maar dat je nooit te oud bent om je dromen waar te maken.
    Heel mooi!

  • #2

    Je moedervanschoolvoetbalvriendin (maandag, 10 februari 2020 14:35)

    Ik krijg tranen van je verhaal! Mooi geschreven!
    Proost op veel wedstrijden, of we winnen of niet! Proosten kunnen we toch wel!

    X

  • #1

    Bonnie (maandag, 10 februari 2020 13:31)

    Ge-wel-dig.....❤️

Voornemen

Het begin van een nieuw jaar geeft mij elk jaar weer zoveel energie.

Over goede voornemens hoef ik niet eens na te denken, ik weet ze precies!

Naast de standaard voornemens als: Gezonder eten, een paar kilo eraf en meer focus op de belangrijke zaken heb ik één speciaal voornemen dit jaar. Namelijk een specifieke winkel vermijden waar ik elke week kom.
Het is de winkel die werkelijk alles verkoopt voor de meest zachte prijsjes, waardoor je het niet kan laten liggen, vind ik dan.

Als deze winkel een spaaractie zou hebben of een stempelkaart, was ik de Spaar-Koningin van het jaar geworden en had ik alle acties met succes volbracht.

Maar goed, wat zeggen ze ook alweer over voornemens?

 

3 Januari gaat Lieke logeren bij oma voor een nachtje en heb ik dus mijn kleine vriend Joep even alleen.
Omdat Lieke er niet is voor een nachtje, mag hij van mij een cadeautje uitzoeken.
(Omdat hij nog niks heeft gekregen met Sinterklaas 2x, en Kerst 2 x.. maar goed, toe maar)

Maar waar doe ik dat het liefst? Juist ja… bij die ene specifieke winkel waar alles te koop is voor een zacht prijsje.

Dus daar gaan we. Ik pak een mandje en loop langs de rekken die ik zo uit mijn hoofd ken.
Ik weet precies wat er nieuw is en wat niet. Zo erg is het.

Zonder dat ik het in de gaten heb, gooi ik weer mijn mandje vol. Kaarsjes, een nieuw sierkussen voor de bank, en knutselmeuk voor de kids. Omdat ik dat nog niet genoeg heb.

Bij de afdeling speelgoed mag Joep iets uitkiezen. Hij kiest voor een grote speelgoedbus. Neem maar mee!
Tevreden lopen we samen met onze winst richting de kassa. Oh, wacht even daar zie ik nog wat leuke stickervellen en ik neem snel nog 1 x een setje spenen mee voor Joep.

Als ik bij de kassa aankom lopen schrik ik. Daar staat onze oude jeugd-verpleegkundige-consultatiebureau-mevrouw.
Heel vriendelijk zegt ze me gedag. Waarom weet ik niet, ik voel me vreselijk betrapt. Een hele mand vol met spullen en dan moet ik ook nog die spenen op de kassaband leggen. Spenen…

Joep zit ondertussen mijn mandje leeg te halen en als ik hem wil helpen krijg ik een hele grote: “Mama!! IK WIL DIT ZELLLUUF DOEN!”-schreeuw naar me. Ik merk dat ik een beetje rood word en probeer nu de beste moeder-versie van mezelf te zijn. “Oke,rustig maar lieve Joep wat fijn dat je mama helpt”.

De consultatie-bureau-mevrouw vraagt mij hoe het met me gaat. “Jullie zijn verhuisd he?”

Ik knik en vertel vliegensvlug dat we ook nog eens uit elkaar zijn, dat we met liefde uit elkaar zijn gegaan, zonder ruzies en dat we ook een geweldig co-ouderschap samen hebben, ondertussen gooi ik snel die spenen op de band.
"Ach, dat wist ik niet. Gaat alles goed?" vraagt ze lief.
En dan ziet ze die spenen op de kassaband voorbij komen. Ik word nog een beetje roder merk ik. Joep is 3 jaar en 3 maanden en moet natuurlijk allang speenvrij zijn. Uiteraard zegt ze er niks van. Het zit in mijn hoofd.

Joep staat ondertussen zijn cadeautje uit te pakken, zonder dat ik het heb afgerekend. Top!

Ondertussen zwaait een bekende nog van mij bij het binnenkomen van de winkel, de kassajuf vraagt iets aan mij, Joep staat ineens bijna bij de uitgang en ik ben de weg even kwijt.

“Dag he! En leuk je even gezien te hebben! Succes met alles” zegt ze vriendelijk en ze verlaat de winkel.

Ik roep Joep terug, betaal het belachelijke lage bedrag voor alle spullen die ik heb gehaald, stop de spenen gauw in mijn tas en loop ook de winkel uit.

Oke, een nieuw goed voornemen: ik moet niet denken voor een ander en vooral loslaten wat er van me wordt gedacht.
En ook ga ik volgende week toch even langs de winkel want ik heb dingen gemist deze keer.

 

Commentaren: 2
  • #2

    Janette T (zondag, 05 januari 2020)

    Ach Babette, wat een heerlijk verhaal weer.
    Niets veranderen hoor�

  • #1

    Marlies (zondag, 05 januari 2020 07:13)

    Hi la risch! En zo waar!

aandacht

“Mama hoelang ben je nog aan het bellen?,” vraagt Lieke.

Terwijl ik sta te afwassen, ben ik aan het bellen en ondertussen zijn Lieke en Joep in hun mini-keuken achter mij aan het spelen.

“Nog eventjes” fluister ik tussen het gesprek door.
De voordeurbel gaat omdat er een pakje wordt gebracht.  
Bellend loop ik naar de voordeur, geef die beste bezorger de krabbel die hij nodig heeft van mij en in een ooghoek zie ik ineens dat mijn eieren staan te koken. Oh ja, dat was ik ook nog aan het doen.

 

Ik hang op en zie dat het mini-keukentje van Lieke en Joep ontploft is met plastic hamburgers, plastic bordjes en bestek, friet overal en diverse glazen. Ze hebben stiekem ook nog water uit de kraan gepakt en in hun eigen wasbakje gestopt in combinatie met wat glitters uit de knutselhoek.
Ook ligt er een schotel met stukjes klei in hun ‘oven’.
Waar hebben ze die klei vandaan gehaald? Ver hoef ik niet te zoeken. De la met klei staat wagenwijd open in de woonkamer en waarschijnlijk, toen ik aan het bellen was, hebben ze dat gepakt.
Prima, helemaal niet erg. Ze spelen heerlijk.

Toch bekruipt me een klein schuldgevoel.
Omdat ik besef dat ik best vaak aan het bellen ben, of appen.

Zijn we samen gezellig aan de tafel aan het tekenen, zie ik mijn telefoon opgloeien.
Ik moet altijd kijken. Te nieuwsgierig wat er is. “Binnenkort lichte buien in Rheden” staat er. Bedankt Buienradar voor de info! Ik leg de telefoon weg. Focus op het tekenen.
Maar kort daarna ontstaat er een gesprek in de vriendinnen-app en moet ik dat gesprek op stil zetten om niet te worden afgeleid.
Maar dat word ik wel. Constant door die vreselijke telefoon.
Alhoewel, die telefoon is ook zo fijn. Fijn om de leukste filmpjes te maken, foto’s te schieten en te delen, fijn om geïnspireerd te worden, om net nog even voor 23.00 uur in bed een online bestelling eruit te gooien.

Maar eerlijk is eerlijk, mijn telefoon krijgt heel veel aandacht.
Dus ga ik zoals ik ben, op maandag (nee dat is niet waar) op zaterdag proberen zoveel mogelijk met de kindjes bezig te zijn i.p.v. met die telefoon.
Dat is behoorlijk lastig ben ik achter gekomen.
Als we in de ochtend, in onze pyjama’s onder een dekentje een paar afleveringen Paw Patrol samen kijken, merk ik dat ik heel gauw mijn instagram-tijdlijn bekijk. En weer even het nieuws. Het is een standaard riedeltje wat ik afga.

Totdat Lieke mij weer een por geeft en zegt: “Mama wel meekijken!”
Vroeger vond ik dat ook altijd fijn, om samen met mijn ouders, broer en zus gewoon zonder stoorzenders een film te kijken.
Dus ik leg hem weer weg en mompel zachtjes: “Sorry. Mama gaat meekijken.”

 

En daar is dan die oprechte aandacht. Voor de kids.
We kruipen samen nog meer onder de deken, dicht tegen elkaar aan.
Omdat ik Paw Patrol minder leuk vind dan Disney word ik een andere kleine stoorzender.
Onder het televisie kijken geef ik Lieke en Joep heel veel kusjes.

“Gezellig he?” zegt Lieke tegen mij. Ik kan wel janken. Wat een geluk is dit.
Mijn telefoon gaat. Ik bijt op mijn lip en besluit hem te laten gaan.
Alsof Joep weet wat ik doormaak krijg ik een hele grote dikke natte kus van hem. Met aandacht.

Commentaren: 2
  • #2

    Ilse (zondag, 05 januari 2020 07:55)

    Ik heb al mijn meldingen op mijn telefoon uitgezet van facebook, instagram en whatsapp. Wat een rust!!! Ik laat me niet meer leiden door de meldingen, maar bepaal zelf wanneer ik online ga! ;-)

  • #1

    Anneke (vrijdag, 06 december 2019 11:22)

    Haha, hier vaak andersom, als we oppassen zeg ik vaak tegen de kleinkinderen, nu even geen spelletjes op je tablet doen hoor, we gaan puzzelen of een bordspel doen.�

Kleine dingen

Ik weet niet of het de weerswisseling is die me soms weer zo bewust maakt van die hele fijne mooi kleine dingen, maar ik zie steeds meer en meer om mij heen. Vorige week reed ik met de auto door de Posbank met de kinderen op de achterbank.

Een prachtig natuurgebied is dat: de Posbank.

 

We draaien een luisterboekje van Woezel en Pip en luisteren naar het schattige geblaf en het verhaal van deze twee hondjes.

Ondertussen rijden we heel langzaam door de slingerweggetjes heen.

Langs het slingerweggetje staan zulke mooie grote bomen op een rij. Het is net een film.

Een zonnestraal schijnt door de bomen en de gele bladeren dwarrelen vrolijk naar beneden.

“Dit is nou de herfst,” zeg ik tegen Lieke en Joep. “Zien jullie die blaadjes dansen naar beneden?”

De wind laat de gele gekleurde blaadjes even zweven in de lucht.

Terwijl Lieke en Joep met hun neuzen tegen het autoraam gedrukt zitten, zingt Lieke zachtjes een nieuw liedje over de herfst.

Geleerd op school. Plots worden we overvallen door een hele grote regenbui. Ineens is zo’n slingerweg een spannend avontuur met de harde druppels die tegen de ruiten tikken.

Woezel en Pip kletsen nog steeds gezellig op de achtergrond.

Het zijn die kleine dingen.

 

De avonden beginnen weer eerder nu het sneller donker is.

De sjaals gaan langzaam weer om nu het ’s ochtends kouder wordt.

Ik heb zin om het huis weer van binnen knus te maken met kaarsjes, herfstaccessoires en lekkers op tafel.

Het gaat goed de laatste tijd en dat is fijn. Omdat je daardoor nog meer bewust bent van wat er allemaal speelt.

Mijn moeder zei laatst heel treffend: “Je weet nu nog meer wat licht is, als je donker hebt gekend”.

Dat klopt. Afgelopen tijd was emotioneel en heftig voor iedereen.

Nu lijkt het na anderhalf jaar steeds meer rustiger te worden.

We zijn gewend in de nieuwe situatie, we hebben ons eerste jaar in dit warme huisje erop zitten.

 

Ik ben mij bewust van die grote ochtendknuffels van de kinderen die bij mij in bed kruipen na een kort nachtje slaap.

Dat we op een zondagochtend gewoon in bed blijven liggen en ik een boek kan lezen (voor 10 minuten) terwijl de kids spelletjes spelen op de Ipad. Het zijn die kleine dingen.

 

Ik ben mij bewust van het trotse gevoel van Lieke als ze een zelfgemaakte tekening aan mij geeft.

Of een knutselwerkje tevoorschijn tovert met heel veel lijm en glitters. Dat de lijm ook tussen de tafelnerven zit is een bijzaak.

 

Ik ben mij bewust van het samen ontbijten met warme broodjes en een vers gekookt eitje, die de kinderen tegenwoordig zelf willen pellen en snijden.

Van de vieze grapjes die we maken over poep en scheet onder het avondeten.

Ik ben mij bewust van het feit dat ze ouder worden en dat we tegenwoordig met z’n drietjes op de bank onder een dekentje naar mijn favoriete Disneyfilms kunnen kijken. (Je bent fan van Belle, Ariel, Assepoester of niet)

 

Ik voel me gelukkig als ik weet dat de kinderen zelf boven spelen, al is het maar voor een half uurtje.

Het gaat snel. Ik roep vaak dat ik deze leeftijden heel fijn vind, dat ik nu met ze kan communiceren, dat ik meer begrijp wat ze willen.

In dit kleine fijne huisje, waar de kaarsjes branden, waar de regendruppels tegen de ramen tikken, waar we lekker een pyjama-dag hebben, waar we ook heel flink ruzie maken om speelgoed wat we niet kunnen delen en ik absoluut niet weet hoe ik die situaties moet aanpakken.

Of als ik na een hele drukke werkdag zo moe ben, dat ik geen zin heb om gezond eten klaar te maken en kies voor brood met hagelslag als avondeten en dat Liekje dan naast me komt staan en mij zomaar een kusje geeft.

 

Gewoon die kleine dingen.

Die kleine dingen die zijn van gigantische waarde.

 

Commentaren: 2
  • #2

    Myrthe (zondag, 27 oktober 2019 13:42)

    Lekker bezig Babs! Heb tijdje niet meegelezen maar zo te horen is er heel wat gebeurd. Maar met jouw positiviteit en energie kan het niet anders dan dat je er weer sterker uitkomt. �

  • #1

    Jolanda Jansen (maandag, 21 oktober 2019 05:16)

    Topper!!
    ZOVEEL bewondering voor jou!

    Dikke kus!


Eerlijk

Eerlijk is eerlijk, kinderen zijn vreselijk eerlijk.

Breng ik Lieke naar de dagopvang vraag ik of ze gezellig gaat spelen met haar vriendinnetje, zegt zij rustig waar het vriendinnetje bij is: “Vandaag even niet mama.” Haar vriendinnetje trekt vervolgens zonder emoties haar kleine schoudertjes op en loopt rustig weg op zoek naar een ander speelkameraadje. 

Soms is die eerlijkheid van kinderen ook spannend. Wanneer Lieke en ik samen wandelen naar de supermarkt komt er een grote, forse oude man ons tegemoet lopen. “Mama, die meneer heeft wel heel veel koekjes gegeten he?” en ze wijst naar de bolle buik van die grote oude man.

Net op het moment dat ik er iets van wil zeggen hoor ik een grote bulderlach uit de grote man komen.
De grote man aait over zijn bolle buik en geeft Lieke een knipoog.

Bij het lachen schudt zijn buik ook een beetje en daar moeten Lieke en ik dan weer om giechelen.

De wereld van een vierjarige vind ik fantastisch. Hoe dat kleine mensje steeds meer nadenkt over dingen, hoe ze oplossingen verzint en haar fantasie de vrije loop kan laten gaan.
Hoe ze leert, hoe ze groeit en hoe ze zich ontwikkelt. Maar ook hoe ze mij eerlijk een spiegel kan voorhouden.

Ik maak heel veel foto’s en filmpjes van de kinderen. Misschien komt het omdat je het niet meer direct deelt met een partner, waardoor de behoefte om het te delen met anderen groter is, maar ik ben vreselijk verslaafd aan die telefoon.
Joep is inmiddels al zover dat als ik de telefoon alleen maar pak, dat hij zijn handen direct voor zijn hoofd gooit en zegt: “Geen foto mama, geen foto!”

Waar Lieke nog wel eens wil poseren, zegt zij ook vaak genoeg tegen mij: “Mama leg de telefoon maar even weg en kom maar gewoon met mij spelen”

Dan ben ik soms maar weer heel blij dat er niemand bij mij is, want met rode wangen leg ik dan de telefoon weg en kruip ik ook bij het Duplo-dorp.

Eerlijk is eerlijk, ik speel dan veel oprechter met de kids, dan dat ik elke notificatie van mijn telefoon hoor, zie binnenkomen en wil bekijken.  

 

Nu we toch zo eerlijk zijn.. er gebeuren ook dingen waar ik eerlijk gezegd niet meer van weet hoe ik het moet terugdraaien.
Ik ben niet zo opgegroeid, maar ik ben best een vloekerd geworden. Sta ik te bakken in mijn keuken en er valt iets, dan komt er zonder pardon uit de grond van mijn tenen een scheldwoordje uit mijn mond.

Of als ik me iets te hard stoot.. Soms gewoon om hele kleine dingentjes. Het floept eruit.

Niet sjiek, en al helemaal niet goed waar 2 kleine kinderen bij lopen. Dus toen vorige week Lieke haar rugzak niet meer dicht kreeg kwam er uit dat lieve kleine snuitje toch echt een scheldwoord. 4 jaar. Dit is niet oké.  Ik weet het.
Dus liep ik rustig naar haar toe en legde haar uit dat dit niet mag. Dat we best : “Potverdorie” kunnen zeggen. Maar niet dat andere woordje. Als ze me dan aankijkt met haar grote ogen en zegt: “Maar mama dat zeg jij ook altijd” voelde ik het gebeuren. 1-0 voor Lieke.

Die eerlijkheid is dus fantastisch, maar ook soms heel confronterend.

Wat ik wel jammer vind, is dat ik gisteren erachter kwam dat ze ook niet altijd alles eerlijk zeggen.

Want op het eind van de dag kijk ik in de spiegel en zie ik dat er al de hele dag een stukje sla op mijn tanden vastgeplakt zit van de lunch. Eerlijk is eerlijk, dat hadden ze best eerlijk mogen zeggen.


pijn

Ken je dat? Dat je denkt dat het heel goed gaat. Dat je voelt dat je op de goede weg bent, lekker in je vel zit, steeds meer geluksmomentjes ervaart op heel veel gebieden en dan ineens gebeurt er iets onverwachts.

Het is zaterdagmorgen en ik word wakker. De kinderen zijn er dit weekend niet. Mijn weekend is vol met veel plannen.
Als ik uit bed wil stappen voel ik al dat het mis gaat. Het schiet in mijn rug. Maar zo erg, dat ik geen idee heb hoe ik moet bewegen.
Alles doet pijn. Een grote plank in mijn onderrug is voelbaar.

Ik kom bijna niet meer uit bed en een trap afgaan is een ware expeditie Robinson- tocht voor mij.
Klein beetje overstuur bel ik naar de huisartsenpost omdat ik oprecht denk dat er iets heel erg mis is.
Telefonisch geeft de dokterspost aan dat ik mij moet wagen aan pijnstilling en vooral moet blijven bewegen.
Blijven bewegen? Hoe dan! Ik probeer een stukje te lopen en ik zak door mijn knieën. Gewoon, plomp op de grond.
De grote Piet Paniek in mij is volledig overstuur. Ik denk oprecht dat ik nooit meer kan lopen. Opstaan lukt niet.
De pijnscheut in mijn rug is zó scherp dat het niet gaat.
Kruipend ga ik op zoek naar mijn telefoon en bel ik huilend mijn ouders.
Zij zijn er binnen een paar minuten en proberen mij omhoog te hijsen. Maar dit gaat niet.

De dokter wordt gebeld en komt eraan.

Een morfinespuit in mijn been later en met behulp van arts en broeder krijgen mij uiteindelijk op een stoel. “Babet, je hebt SPIT” wordt er gezegd. Spit? Wat is Spit?
“Alle rugpijn die we geen naam kunnen geven. Het komt door verkeerd bukken/tillen maar ook door stress. Heb je veel stress?”
Ik schud wat onhandig mijn hoofd omdat de morfine door mijn lijf heen jaagt.
De dokter schrijft mij van alles voor en ik heb steeds minder een idee waar ik mij bevind. Volledig aan het spacen zit ik op de bank.
Mijn ouders nemen mij mee naar hun huis. Hoe ik bij mijn ouders ben gekomen is nog steeds een raadsel, maar ik ben er.

Vijf dagen lang ben ík weer even kind. Word  ik elke dag wakker gemaakt met vers fruit en een warme kop thee.
Mijn vader is zelfs naar de logeerkamer ‘van de kleinkinderen’ vertrokken zodat ik op de boxspring kan slapen van mijn ouders.
Dus terwijl mijn vader voor mij in een kamer ligt met Nijntje knuffels en Bob de Bouwer auto’s, lig ik veilig naast mijn moeder en slaap ik hele dagen. Ik ga langs de osteopaat,  naar een energetisch therapeut en probeer op elke manier ''mijn rug te laten maken'.

 

In mijn leven heb ik nog nooit gerealiseerd hoeveel een mens eigenlijk moet bukken.
Vrij bewegen, lekker in je vel zitten is eigenlijk zó fijn en belangrijk. En dan heb ik maar gewoon Spit. Wat weer overgaat.
Terwijl er mensen zijn die chronisch klachten hebben en dagelijks pijn ervaren. Respect!
Want ik ben volledig uit mijn doen. Jezelf aankleden is een crime met rugpijn. Alles doet pijn. Want je rug is je basis. Die moet werken!

De energetisch therapeut zegt dat er nog veel verdriet/pijn van het verleden vastzit in mijn rug.
Je moet erin geloven, of niet.. Toch laat het me niet los. Ik voel me zo goed de laatste tijd, maar zal het dan toch?

Na vijf dagen in het hotel van Papa en Mama te hebben verbleven moet ik weer uitchecken.
Naar mijn eigen huis. Waar Lieke en Joep al op mij staan te wachten. Met een tekening, een cadeautje en bloemen staan zij daar.
Mijn 2 kinderen. Ik buk, met pijn, om ze te knuffelen. Ze draaien mij meteen om. “Mama heb je pijn in je rug?” vraagt Lieke heel bezorgd.

Ik knik. Dan ineens voel ik heel veel kusjes. Joep staat met zijn getuite lippen zonder iets te zeggen mijn onderrug kusjes te geven.
Lieke aait en kust mee.

Tranen over mijn wangen. Van de pijn, van de liefde en stiekem denk ik;” Ja, jullie zijn het beste medicijn. Kus het maar weg, dat verdriet in mijn rug. Want jullie kusjes zijn magisch en ik geloof in jullie..”

 

Commentaren: 1
  • #1

    Maurice (woensdag, 17 juli 2019 22:45)

    Damn! Wat mooi


Me,myself and i

Ik heb besloten om een dag helemaal alleen weg te gaan.

Zonder kids, vriendinnen, familie of wie dan ook.

Alleen. Echt helemaal alleen. Me, myself and I dus.

Dat is voor mij best uniek omdat ik het juist leuk vind om dingen te doen met anderen.

Alsof mijn inbox weet wat ik heb besloten, krijg ik prompt een reminder van mijn nog niet verzilverde tegoedbon voor een dagje gratis wellness binnen. Iets wat ik na mijn bevallingen overigens niet meer heb gedaan. Lang hoef ik niet na te denken en voordat ik het weet heb ik een dag geboekt.
Ik kies er meteen een behandeling bij voor deze Babet-Relaxed-Alleen-dag. Een dagje relaxen en ontspannen. Let’s do this!

 

De dag is aangekomen en ik merk dat ik ergens een beetje een nerveuze kriebel in mijn buik heb.
Met een tas vol fijne tijdschriften stap ik in de auto naar het resort. De zon schijnt vandaag volop.
Toch realiseer ik mij dat ik uit mijn comfortzone stap en dat meteen ook in mijn blootje. Hoe gaat dit verlopen?

 

Ik start de dag met een kop thee en ik denk dat iedereen naar mij kijkt omdat ik alleen aan een tafel zit.
Wat natuurlijk helemaal niet zo is. Om mij heen is niemand alleen. Veel stellen, vriendinnengroepjes, moeders met dochters en ik zit alleen.

Terwijl ik mijn eerste tijdschrift opensla en de zon in mijn gezicht voel merk ik al dat dit een heel lekker dagje kan gaan worden.
Ik hoef niet te kletsen, ik hoef niet te overleggen, ik beslis alles lekker zelf vandaag. Dit is goed!

 

Na een paar sauna’s en afkoelmomentjes strijk ik neer op een ligbedje aan het meer van het resort.

Mijn telefoon ligt in mijn kluisje. Ik merk dat ik graag even wil kijken op mijn telefoon en overweeg om naar mijn kluisje te lopen.
Maar ik doe het niet. Ik blijf gewoon liggen op het ligbedje en lees lekker van mij af.
Ik word er zo rustig van, dat ik het boekje wegleg en naar voren kijk. Naar het meer. Wat een groot meer eigenlijk.
Er zwemmen allemaal eendjes in het meer. Een grote eend komt richting mij gezwommen.
Omdat je met niemand kletst ga je dus heel veel nadenken.

Ik betrap mezelf erop dat ik denk: “Wat als ik een eend zou zijn? Wat doet een eend eigenlijk de hele dag?"  Kwakend zwemt hij weer weg.

 

Terwijl ik bewust ben van het feit dat ik hier op een ligbed lig na te denken over hoe het zou zijn als je eend zou zijn weet ik zeker: Ik ben echt heel relaxed vandaag. Ik giechel van binnen om mijn eigen gekke gedachtes.

Normaal gaan mijn gedachtes vaak genoeg naar de belangrijke dingen in het leven.
Onder het afwassen komen met gemak mijn zorgen, mijn strubbelingen of andere levensvragen voor in mijn gedachten.
Maar vandaag is dat niet. Geen telefoon, geen partner, geen vriendin. Gewoon ik. En die eend dan.

 

De dag vliegt voorbij. Ik lunch als een koningin in mijn badjas, ik neem een wijntje en geniet van elke slok, ik hoor de mensen niet eens meer om mij heen. Lavendel-sauna in , Infrarood sauna uit en na een bizarre Oosterse behandeling vol eucalyptus en oliën glibber ik bijna van mijn slipper. Tijd om naar huis te gaan.

 

Als ik met rode wangen en mijn natte haren in de auto stap pak ik mijn telefoon.

Tientallen ongelezen whats-app berichten, 2 gemiste oproepen en diverse ontwikkelingen op mijn Social media acounts.

Ook komt er een nieuwe aanbieding binnen in mijn mail.
Voor een klein prijsje kan ik nu een weekend naar zee? Zou ik het doen? Alleen?

Ik weet nu dat ik het kan. 

Ja, ik vind het fijn!

 

Me, myself and I.  Kwaak.

Commentaren: 2
  • #2

    Bert van Campen (maandag, 24 juni 2019 21:34)

    Dit heb je goed gedaan, blijf bij jezelf en je innige rust. Mijn lieve vrouw is daar ook mee bezig, ze is HSP. Een tip en kijk maar wat je ermee doet, maar het boek holistik handboek helpt haar goed en vind ze erg interessant. Maar ook yoga en meditatie. mocht je vragen hebben dan hoor ik dat graag. Sabrien staat er ook voor open. Groet mij

  • #1

    Mara (maandag, 24 juni 2019 18:49)

    Haha heel grappig herkenbaar, ik deed precies hetzelfde als eerste alleen. Het idee dat iedereen samen is en jij alleen had ik ook. Naar mate ik steeds meer alleen onderneem, geniet ik er ook steeds meer van. ⭐️


Als een kind

“Mama! Dit is een mooie, roept Lieke enthousiast. Ze geeft me een heel klein schelpje. Gevonden in de branding van de zee. Het is vakantie. Voor het eerst in de nieuwe situatie. We zijn op het eiland waar ik 10 jaar geleden zelf een half jaar heb gewoond. De zon begroet ons elke dag vrolijk. Vandaag zijn we voor het eerst op het strand. De gezichtjes van Lieke en Joep geven mijn hart sprongetjes van geluk.
Hun enthousiasme is herkenbaar. Waar Joep met zijn grote schep en emmertjes op zoek gaat naar stenen, zijn Lieke en ik op zoek naar schelpjes. De Deja Vu’s zijn bijna niet te tellen. Want vroeger deed ik niets liever dan op het strand schelpjes verzamelen, de een nog mooier dan de ander.
Nu zit ik hier met mijn 2 kinderen. Het eerste half uur ben ik naast het genieten vooral ook bezig met foto’s maken en filmpjes.
Dat trotse moedergevoel wil je delen. Dat trotse gevoel van je kinderen zien genieten van zoiets moois als een strand wil je vastleggen.
Maar na een half uur realiseer ik me ook dat ik die telefoon juist moet weg leggen om nog meer bewust te genieten.

Ik stel voor om een zandkasteel te bouwen. Inclusief mooie torens en een tunneltje waar water doorheen kan stromen. De kinderen juichen bij het idee. Maar na 10 minuten zit ik met zweetdruppels op mijn voorhoofd te graven en lopen zij vrolijk naar Oma ,die ook mee is op vakantie, voor een slokje drinken.
Eigenlijk merk ik het niet eens. De zon prikt op mijn rug, de zee raakt af en toe mijn voeten aan en ik bouw aan een zandkasteel.
Yoga of mindfulness therapie is hier niks bij. Ik voel me als een kind.

Als het bijna af is staat Joep ineens naast mij te kijken. Hij weet nog niet zo goed wat hij er van moet vinden. Lieke komt met een gevuld emmertje met schelpen. Samen versieren we het zandkasteel. We giechelen als het water langs ons door het zandkasteel stroomt.

Er lijkt geen eind te komen aan deze fijne dag. In de middag slaapt Joep rustig in de buggy onder de parasol en maken Lieke en ik een strandwandeling. Hand in hand. Ze vertelt me dat ze Ariel de kleine zeemeermin is. Samen zingen we het Ariel-lied. We zijn blij als een kind.

 

Hoeveel geluksmomentjes kan je ontvangen op een dag? Weer pak ik mijn telefoon. Ik wil het vastleggen. Ik wil het delen. Ik ben trots.
Alleen maar trots, blij en verheugd. Maar ik moet eerlijk zijn. De vakantie is fijn. Het gaat zó goed. Het is bijzonder.
Toch ben ik ergens diep van binnen verdrietig dat dit niet gebeurt met een papa én een mama. Want als ik om mij heen kijk zie ik vrolijke gezinnetjes. Met vrolijke kinderen. In een vakantiesfeer. Toch ben ik dan maar weer blij met de telefoon. Dat we even kunnen facetimen met papa en het ook kunnen delen. Dat ik het kan vastleggen.

 

Als ik ’s avonds met mijn moeder een glaasje wijn drink op ons balkon en de kinderen met hun mini-sproetjes in bed liggen voel ik me fijn. Fijn en blij.
Gewoon zo blij als een kind.

 

Commentaren: 2
  • #2

    Ingrid (maandag, 20 mei 2019 19:11)

    Weer met plezier gelezen en inderdaad je kinderen zijn het allerbelangrijkste in je leven

  • #1

    Pino (maandag, 20 mei 2019 19:08)

    ♥️


Babet, lieke en Joep huisje

Ik ben aan het veranderen.

Ik had nooit gedacht dat ‘deze kant’ ook in mij zat. Wat is er aan de hand? Voor het eerst in mijn leven heb ik een eigen huis(je). Waar ik vroeger altijd mijn eigen appartementjes had, of ging samenwonen met een liefde heb ik nu echt een huisje.
Een eigen Babet-Lieke & Joep huisje. Natuurlijk moest ik even slikken toen ik hier voor het eerst in kwam.
Vooral gezien de situatie. Niet meer elke dag samen in een huis met je kindjes. Niet elke dag samen ontbijten.

Vooral niet meer elke dag mijn kindjes op bed kunnen leggen en elke dag een ochtendkus ontvangen.
Ook al kies je bewust voor het uit elkaar gaan, het went gewoon nooit. Er zijn genoeg tranen, Netflix-films en kilo’s chocolade genuttigd in het begin van deze nieuwe fase in mijn leven.
Langzaam werd dit mini huisje, mijn trots. In een weekend zonder de kids pak ik nu zelf de verfkwasten en maak van elk plekje iets moois. Want stiekem is het wel heel fijn dat ik met helemaal niemand hoef te overleggen. Als ik een glitterbloem in mijn kamer wil, of een bank vol roze kussens.. dan kan dat. 

Maar nu de échte verandering. Zijn het de zonnestralen? Is het dat ik nu zelf verantwoordelijk ben voor een voor-en achtertuin?
Want voor het eerst in mijn hele leven heb ik aarde aan mijn handen. Aarde. Tuinaarde. Wat? Gigantische groene vingers heb ik wel te verstaan!
Het begon toen ik vorig jaar augustus hier kwam wonen. Samen met mijn moeder richting de groenste winkel van Nederland kocht ik daar 1000 bloembollen en een boompje. Heel bewust heb ik dat boompje geplant in de voortuin. Met het idee: “We gaan hier samen groeien.” Al die bollen in de grond gestopt, (met hulp, want ik koos echt voor meer dan 1000 bollen, en ik blijf Babet, dus ongeduldig).


Nu komen de zonnestralen door, maar ook mijn bollen groeien uit de grond. (ik moest geduld hebben, want het was lang een kale vlakte) Maar dat opkomen van die bollen, dat vind ik me toch leuk! Nu ben ik druk. Want je moet het onkruid weghalen, water blijven geven.. Het is een heel proces zo'n tuin. Dat proces heeft me te pakken.

Want zowel mijn voortuin staat nu vol met vrolijke, gekleurde bloemen en opkomend moois..
Ook de achtertuin heeft een metamorfose gekregen. (Hier moeten ook credits naar mijn lieve oud collega Paul, die een prachtige steigerhouten tuintafel en bank heeft gemaakt waardoor we er ook nog eens heel fijn kunnen zitten tussen die bloemen).

Waar ik ook kom, ik koop bloembakjes, weer opnieuw bollen, ander zaaigoed, wat ik in de tuin kwijt kan en zelfs ben ik begonnen met

een eigen moestuintje. Een moestuin! Halloo!! Geen idee of dit wat gaat worden, maar samen met Lieke en Joep geef ik alles elke dag water. We hebben zelfs de 'worteltjes, boontjes en tomaatjes’ in de grond gestopt. Met een vrolijke slak-gieter en dolfijn-gieter helpen ze mij mee. Ook zijn er 2 kleine kruiwagentjes in dienst in mijn achtertuin. In de keuken staan nu ook potjes met zaadjes, die we later weer in de grond moeten stoppen. Ik zoek op internet naar: moestuin, bloemen, veldbloemen, tips voor tuinen. Wat is dit leuk!
Los van het feit dat ik ’s avonds met gigantische rode hooikoorts-ogen en gruwelijke nies-aanvallen op de bank zit.

Ja! Het zit hem echt in de kleine dingen. Als Lieke dan in de ochtend naar me roept: "Mama! De bloemen zijn ook weer wakker!"
En Joep in zijn dolfijn-gieter een paar auto’s propt ben ik gewoon gelukkig! In ons fijne Babet,Lieke en Joep huisje.

 

Commentaren: 2
  • #2

    Gonda (zondag, 21 april 2019 16:50)

    Zoals ik je een beetje ken van vroeger weet ik bij het lezen van wat jij blogt dat jij super bezig bent!! Wat doe jij het goed!!!ga zo door moppie jij komt er wel���

  • #1

    Bert van Campen (zondag, 21 april 2019 00:27)

    Wauw wat prachtig, ik moet hier op reageren. Let niet niet op mijn tekst qua spelling alsjeblieft. Ik reageer niet facebook maar juist hier, wat ben je jij een mooi mens en wat mogen jou kinderen van geluk spreken dat jij hun moeder bent. Ondanks dat het moeilijk is als alleenstaande en wat ik ook direct begrijp doe je het wonderbaarlijk goed, de liefde straalt er van af en ik krijg er kippenvel van. Het gaat niet om het tuintje het gaat erom dat jij je kinderen meegeeft en dat doe je onvoorwaardelijk en waarschijnlijk zonder dat je er zelf over nadenkt. Begrijp me niet verkeerd het is geweldig dat plantjes groeien met of zonder gieter, wat er echt tot doet is dat jij alles geeft en jezelf opofferde voor jou kids. En het mooie daaraan is dat je er zelf van geniet met volle overtuiging, ondanks dat de ze niet altijd bij je zijn. Wat een heerlijkheid dat je zo kan zijn. Waren er maar zoals jou. Dikke kus van mij. Vind jou echt bijzonder!


Moeilijk

Het állermoeilijkste van het moederschap vind ik het consequent zijn.

Zeg ik heel duidelijk tegen de kinderen: “Nee je krijgt geen koekje, we gaan zo eten” , prop ik zelf onder het koken rustig een Surprise Chocolade Ei weg die ineens vanuit een ooghoek naar me staat te wenken.
Als Lieke dan op dat moment iets aan me vraagt, voel ik me een tikkeltje schuldig met mijn volle mond.

Het consultatiebureau, opvoedspecialisten, andere mama’s… iedereen heeft het erover.

Je moet consequent zijn.
Dat is de gouden opvoedregel, naast: regelmaat, rust en reinheid.
Toch vind ik dat lastig als ik zelf daar in het dagelijkse leven ook al tegen aanloop.

Sinds het co-ouderschap gaat het me wel veel beter af, lijkt wel.
Misschien omdat ik nu dagen heb zonder de kinderen? En daardoor scherper ben met opvoeden?
Dat je soms heel even onder die "moeder-opvoed-cape"  vandaan komt en weer je eigen batterij kan opladen?
Of komt het omdat de kinderen ouder worden en steeds beter begrijpen wat ik bedoel?

‘Vroeger’ naar de supermarkt gaan was altijd een groot uitje. Alsof we op vakantie gingen.

Daarmee bedoel ik dat ik in mijn jaszakken een arsenaal aan eten bij me had.
Rozijntjes, koekjes, en pakjes drinken. Zodat mijn 2 (b)engeltjes in de supermarktkar rustig

konden eten terwijl ik als een razendsnelle Speedy Gonzales mijn boodschappen in de kar kon gooien.

Maar tegenwoordig ga ik zonder gevulde zakken richting de supermarkt!

Geef ik ze allebei een karretje en een ‘lijstje’ zodat ze me kunnen helpen.

Klinkt heel lief maar ondertussen ben ik drukker met het troosten van wat andere mensen in de supermarkt die een kapotte hiel hebben omdat ze zijn aangereden door een klein supermarkt karretje, gestuurd door mijn eigen mini Speedy Gonzales Joep.
Maar dat terzijde.

Consequent zijn. Wat een uitdaging blijft dat!

Want leg ik de hele maand al uit aan Joep dat we op de wc moeten plassen, ben ik in de weer met plaskaarten en elke keer weer samen proberen de wc te leren kennen. "Nee Joep, is niet spannend! Is leuk! Stoere mannen plassen op de wc!"

Op de ochtend dat ik naar mijn werk moet, de kinderen naar de opvang moet brengen en ik al veel te laat ben staat Joep voor me.
“Mama plassen?”, en hoor ik mezelf gewoon in alle haast zeggen:” Ja doe maar in je luier vriend! We zijn al zo laat!”.

Tot ziens consequent zijn.

Of het gebruik van de televisie. Ook zo’n dingetje.

Ik ben me ervan bewust dat we in 2019 leven en dat schermtijd er ook bij hoort.
Maar sinds een paar weken probeer ik meer alternatieven te vinden voor het kijken van televisie.
We hebben zoveel leuk speelgoed!

Maar goed, als ik dan zelf even een telefoongesprek wil voeren met een vriendin gooi ik zonder na te denken weer de televisie aan.
Zodat ík even rustig kan bellen. Niet de bedoeling natuurlijk.

Het zijn maar kleine dingen, ik weet het.

Het hoort erbij, ik weet het.

Dit is het ouderschap, ik weet het.

Ik moet dat paasei nu niet eten, ik weet het.

Maar het zit alweer in mijn mond.

Ik weet het.

 

Commentaren: 1
  • #1

    Steve 90210 (zaterdag, 02 maart 2019)

    Paasei, pepernoten, wat ben je toch een heerlijke gekkerd!!
    Doei

Waar ben je nou?

Op een vrije woensdagmiddag wandel ik mijn favoriete winkel binnen.

Heerlijk, het nieuwe assortiment is er! Dat betekent weer even flink inslaan.

Al gauw kom ik bij de Paas-afdeling en zie ik daar (logisch) veel soorten eieren liggen.

Mijn oog valt op een bijzonder ei. Eieren waar iets uit gaat komen.

Ik besluit ze mee te nemen voor Lieke en Joep. Allebei een ei.

Als ik ze die middag ophaal van de opvang vertel ik ze in de auto al dat ik iets leuks voor ze heb.

Bij thuiskomst pak ik de bijzondere eieren. Ze vinden het heel interessant. Zeker als ik vertel dat er iets in zit wat nog moet 'uitkomen'

Samen lopen we naar de keuken en pakken we een groot glas.

We vullen het glas met water. Allebei leggen ze hun ei in het glas.

“En nu?” vraagt Lieke. “Wachten.. totdat het beestje uit het ei komt en hij wordt geboren!”

Samen staan ze ongeveer 5 minuten naar het glas te kijken.

“Er gebeurt niks?” vraagt Lieke twijfelend. Ik knik, “We moeten nog even wachten denk ik.”

Ze haalt haar schouders op en gaat met iets anders spelen.

Ondertussen zit Joep met zijn kleine dikke vingertje in het glas te peuren en

zie ik hem twijfelen om een slokje te nemen. Ook hij vindt het niet bijzonder en pakt zijn auto.

Aan het eind van de avond zien we ineens dat beiden eieren wat barsten hebben gekregen.

“Morgen zullen we meer zien!” vertel ik enthousiast. En zo gezegd, de volgende ochtend hoor ik al gauw een enthousiast kreetje.

“Mama!!!! Ik heb een konijntje!!!” hoor ik Lieke roepen.

Zodra ik de woonkamer kom binnenlopen, staan Lieke en Joep te springen om de glazen.

De eieren zijn weer een groot stuk gebarsten. Daar piept een konijnenhoofdje en een eenden-hoofdje uit het ei.

We besluiten ze nog even te laten zitten. In de middag zijn ze klaar en pakken we de (ietwat slijmerige) beestjes uit de eieren.

We wassen het konijntje en het eendje en direct worden ze geaccepteerd in de

familie van Lieke en Joep. Eend krijgt zelfs een grote auto van Joep als geboorte-cadeau en Lieke neemt haar (felblauwe )

konijn mee naar haar speelkeukentje. Top, iedereen tevreden.

“Gaan jullie mee boodschappen doen?” vraag ik. “Mag konijn mee?” vraagt Lieke.

“Natuurlijk! Neem hem maar mee!” Joep heeft zijn Eend inmiddels in een speelgoedgarage verstopt.

Lieke neemt haar konijntje mee. Warm en veilig in haar jaszakje.

De boodschappen zijn in huis. Bij het uitdoen van onze jassen kijkt Lieke verschrikt op.

“Konijn is weg” zegt ze. “Dat kan niet” zeg ik. Maar haar jaszak is leeg. Konijn is weg.

Direct valt een traan over haar wangen. “Hoe kan dat nou?” vraag ik.

We openen de voordeur en kijken in de voortuin of Konijn daar misschien ligt?

Helaas, Konijn ligt hier niet. Lieke is heel verdrietig. Ik weet oprecht niet hoe ik dit nu opvoedkundig het beste moet aanpakken.

“Ik denk dat je Konijn bent verloren Lieke’ zeg ik. Ze huilt nog harder.

“Of hij is uit je jas gesprongen? En is nu lekker buiten aan het wandelen?” terwijl ze blijft huilen knikt ze.

Joep heeft ondertussen zijn Eendje in de wasstraat van zijn speelgoedgarage gezet.

Lieke is duidelijk bezig met het verlies van haar konijn.

Tijd voor wat drinken en lekkers besluit ik.

Afleiden, afleiden, afleiden is mijn mantra voor die dag. Het lijkt goed te gaan.

 

Maar ’s avonds als we naar bed gaan vraagt Lieke beteuterd aan mij: ”Mama is Konijn nu buiten?”

“Ik denk het wel” zeg ik. “Mama, ik heb Konijn verloren he?” vraagt ze.

Ik knik. “Kan gebeuren. Konijntjes kunnen gelukkig heel goed buiten zijn. Ga maar lekker slapen!”

Die nacht wordt er niet doorgeslapen.

Sterker nog, midden in de nacht staat Lieke naast mijn bed. “Mama ik ben mijn Konijn verloren”

Ietwat minder relaxed zeg ik: ja, kan gebeuren. Nu echt weer slapen.”

De volgende morgen hebben we het niet meer over Konijn.

Eend ligt inmiddels in een vergeten hoek en wordt niet meer naar omgekeken.

Het is vroeg en redelijk donker als we de auto in stappen op weg naar de opvang.

En dan gebeurt het. We zien het tegelijk.
Lieke springt een gat in de lucht.

Een felblauw klein Konijntje ligt onder een vies dor blad in de tuin.

Konijn!!!!!!!

Ook ik sta heel enthousiast te springen op deze zeer vroege koude ochtend.

Joep ook, maar die heeft geen idee waarom.

Dus stappen we in de auto.

Lieke, Joep, Mama, een legioen aan auto’s en… Konijn.

 

Eind goed al goed.

Commentaren: 1
  • #1

    Jeanette P (zondag, 10 februari 2019 20:15)

    Schitterend geschreven Babet.
    Wat fijn dat Lieke haar konijn heeft terug gevonden
    Ik zie het al helemaal voor me de lieverd heel verdrietig


Balans

Het weekend dat de kindjes bij papa zijn is aangebroken.

De laatste tijd waren ze veel bij me geweest en dan is het altijd even wennen als ze dan weer voor een langere tijd weggaan.
Ergens diep van binnen voel ik ook een stemmetje wat roept: “Babet-tijd”.

De momenten dat ze worden opgehaald voel ik me altijd verdrietig.

Ik plof op de bank en kijk om me heen.

Het huis is versierd met omgegooide speelgoedmanden, speeltaferelen van Vader en Moedertje en ergens lijkt het huisje ook op een

gigantisch rampgebied met alle ambulances en politiewagens van Joep.
De zin om op te ruimen ontbreekt.

Ik pak een groot glas thee, sla een dekentje om mij heen en zet Netflix aan.

Nog een paar afleveringen en dan is mijn favoriete serie afgelopen.

Na 3 uur kijken is de laatste aflevering een feit.
Pfoe, dat hakt er ook in.

Als je ergens zó in zit, doet het gewoon een beetje pijn dat het weer is afgelopen.

Ik strompel naar boven en kruip in bed. Ik voel keelpijn opkomen en een snotneus.

Die nacht slaap ik heel slecht. Word ik ziek?

De klok geeft aan: 6:30 uur als ik opsta. Oei, ik voel me niet fijn.
Toch spring ik onder de douche, ontbijt ik zo gezond mogelijk (hopende dat die last-minute-vitamines mij verder gaan brengen) en besluit ik gewoon de stad in te gaan zoals voorgenomen.

Als ik op zaterdagochtend om 8:30 uur op de snelweg rijd met heerlijke muziek op, giegel ik een beetje van binnen.

Vroeger was een vrije zaterdagochtend om languit in bed te liggen en rond het middaguur eens te douchen.
Zie me nu? Ik vind het heerlijk om zo vroeg in de auto te zitten en rustig te kunnen parkeren en geen tijd te verliezen aan wachtrijen voor een kassa. I love it!

Mijn snotneus is mij niet vergeten overigens. Gedurende de ochtend voel ik me steeds wat rottiger.

Om 11.30 uur zit ik weer in de auto terug naar huis. Alles gekocht wat ik nodig had.

Via mijn telefoon komt een whats-app berichtje binnen van mijn zwangere vriendin of ik nog even langskom voor een kop thee.
Ik rijd regelrecht door naar haar. We lunchen samen totdat ik merk dat ik meer aan het niezen ben dan aan het praten.

Dus na een uurtje rijd ik weer terug en bedenk ik me: Misschien moet ik even slapen?

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kruip in bed en slaap een uur of twee.

 

Als ik dan wakker word merk ik meteen, het gaat niet goed.

Een enorme golf van misselijkheid komt op zetten en ik ren naar beneden om de toilet te knuffelen als je begrijpt wat ik bedoel.

Dit gaat nog even door. Ik ben de tel kwijt geraakt.

Hondsberoerd loop ik weer terug naar boven.

Een gevoel van pure eenzaamheid komt gek genoeg weer opzetten.

Want er is niemand die me even een washandje aangeeft of me kan toedekken.

Raar genoeg vind ik het eigenlijk heel fijn om alleen in bed te liggen.

Ik realiseer me dat het even teveel is geweest. Letterlijk alles komt er uit.

Mijn lichaam geeft het aan.

De afgelopen maanden, mijn manier van leven.

Alle ballen omhoog houden.
De kids, mijn werk, het huis, vriendinnen, familie en ga zo maar door.

Wat iedereen momenteel meemaakt. Daar ben ik echt niet uniek in.
Iedereen is zo druk. Tijd voor rust. Tijd voor slapen. Tijd voor balans.

Ik beloof het mezelf: “Babet, ik begin gewoon opnieuw.”
En ik slaap. 12 uur lang. Lang en diep en ik weet één ding heel zeker.
Dat is zeker niet teveel.

Commentaren: 0

Een lange nacht

Sinds ik moeder ben is er iets magisch gebeurd met slapen.

Slapen heeft een nieuwe betekenis gekregen.

Vanaf het moment dat ik moeder ben geworden slaap ik minder intens, minder diep

en misschien wel minder onbezorgd zoals vroeger.

Er is altijd een kleine waakhond actief in mij tijdens de nacht.

Of de babyfoon nu aanstaat of niet, ik hoor alles in de nacht als het om de

kinderen gaat.

Helaas moet ik er ook vaak nog even uit in de nacht om Kleine Joep even toe te

stoppen, een aai over zijn bol te geven, zijn lievelingsknuffel: ‘Pukkie’ en zijn knuffel Hond goed te leggen én zijn speen op te speuren.

(Die speen kan ik overigens dan zelf ook niet vinden, waardoor ik dus regelmatig midden in de nacht op mijn knieën lig,

op de grond, met mijn handen over de vloer te zoeken naar die speen. Tegenwoordig heb ik een verzameling van

spenen op mijn nachtkastje, zodat me dat niet meer kan overkomen. Maar spenen verdwijnen op bijzondere manieren, dus soms is dat nood-bakje ook leeg. Heftige toestanden in de nacht)

Een paar weken geleden had ik weer zo’n fijne nacht.

Midden in de nacht werd Joep wakker.

Voor de 3e keer. Ik struikelde over mijn eigen wallen na een drukke dag. Ik besloot om Joep maar mee te nemen naar mijn bed.

Zodat ik er niet meer uit hoef. Een beetje eigenbelang is het dus wel. Laat dat beetje maar weg inderdaad.

Dus neem ik dat kleine slaperige blonde hoofdje in zijn warme, grote slaapzak met me mee.

Ik leg hem naast me neer en fluister zachtjes: Joep , we gaan lekker slapen he?

Hij lijkt het te begrijpen.

Zodra we liggen merk ik dat hij steeds wat dichterbij me komt.

Het slaapzakje beweegt net zoveel, totdat hij strak tegen me aanligt.

Mijn moederhart smelt. Maar na 3 minuten denk ik: ‘Goed, wel op je eigen plek vriend. Mama moet slapen.’

Dus leg ik hem weer zachtjes wat van me af.

Maar ik zie gewoon het blonde koppie weer op me afkomen. Ik sla een arm om hem heen en wacht net zolang totdat hij in slaap valt.


Terwijl ik in slaap ben gevallen voel ik ineens dat mijn ooglid omhoog wordt getrokken.

“Mama niet Lapen, Mama Lapen?”

Een heel klein dik vingertje zit in mijn oog te peuren.

Klaarwakker ben ik. Ik probeer Joep weer zachtjes aan te geven dat we écht

moeten gaan slapen en dat hij mama niet meer wakker mag maken.

Joep gaat niet slapen.

Ik houd wijs mijn mond en probeer hem zo min mogelijk aandacht te geven.

Het lijkt te werken. Ik val in slaap.

Geen idee hoelang het duurt, maar op een gegeven moment merk ik dat Joep niet

meer in bed ligt. De waakhond in mij lag denk ik ook te slapen. Ik schrik omhoog. Hoe kan dit?

Waar is hij? Joep?

En daar zie ik aan het eind van het bed een Slaapzakje over de grond schuifelen.
Zijn blonde haren staan rechtovereind. “Daag Mama” zegt hij vrolijk. Hij zwaait heel lief naar me.

Terwijl ik uit bed stap, hem oppak geeft hij me een kus op mijn neus.
Ik moet lachen. En huilen tegelijk. Ik ben zó moe!

Ik maak een flesje warme melk en leg hem weer terug in zijn eigen bedje.
Met speen, Pukkie en Hond. Voor even denk ik, zal ik erbij gaan liggen en dicht

tegen hem aan murmelen? En stiekem zijn ooglid omhoog trekken?

Dan zie ik dat hij zich lekker omdraait.

Het is 4:30 uur. Ik kruip in bed.

En na 2 uurtjes slaap is Lieke wakker.

“Maaaamaaaaa ik ben wakker!” en sta ik gewoon vrolijk op.

Het was er weer eentje.
Een lange nacht.

Reactie schrijven

Commentaren: 7
  • #1

    Anneke (maandag, 31 december 2018 15:21)

    Leuk weer Babet ��

  • #2

    Leonie (maandag, 31 december 2018 15:23)

    Herkenbaar..

    Het ‘s nachts over de grond kruipen op zoek naar het speentje. Het tegen beter weten in ze in bed nemen. Omdat je denkt dat je dan wel wat slaap krijgt..Het gevoel dat je altijd met één oog open slaapt omdat mama waakhond alles in de gaten moet houden..
    Mooi he moederschap.. :-)

  • #3

    Pascalle (maandag, 31 december 2018 16:22)

    Zo herkenbaar! Leuk geschreven.

    Al het goeds voor 2019.

  • #4

    Eef (dinsdag, 01 januari 2019 02:59)

    Haha, pas 10 weken moeder, maar je hoort inderdaad elke kik 's nachts. Ik vrees dat ik inderdaad ook afscheid moet nemen van de lange nachten slaap ....

  • #5

    Lonneke (dinsdag, 01 januari 2019 09:14)

    Onwijs leuk dat we weer kunnen genieten van je verhalen! Wens je een heel mooi 2019!

  • #6

    EW (woensdag, 02 januari 2019 20:51)

    Yes! Fijn dat je weer begonnen bent topper! Leuk weer je blogs te lezen

  • #7

    Jolanda (donderdag, 17 januari 2019 23:05)

    Lief liever liefst! X